آن شنیدستی که در تهران بد آن باستانی پاریز ما کاو سفرنامه نوشت و نام آن الگوی شورانگیز ما او که از پاریز و تا پاریس نهاده نام گردشنامه را کرده تحریک تا بگیرم توی دستم بهر گوغر خامه را همچو او از گوغر و تا گوفلان باید نویسم یک کتاب ناگهان اندر ضمیر خود شنیدم این عتاب کای توی روح الامینی هم بده ربطی به گوغر گوته را پس نهال گوته و گوغر بکار و آب بده این بوته را گر که باستانی دو تا پاریز و پاریس در کنار هم گذاشت من نهال گوته و گوغر کنار هم گذارم بهر کاشت گوته گوغر منم اینک مرادم حافظ سیرجا

گفتم که من گوته گوغر هستم و به ادبیات سیرجانیهایی مثل باستانی پاریزی و سعیدی سیرجانی و طاهره صفارزاده و ... خیلی علاقه و شیفتگی پیدا کرده ام . اکنون بخشی از شعر "کودک قرن" از سروده های طاهره صفارزاده را برایتان نقل می کنم : کودک این قرن هر شب در حصار خانه ای تنهاست پرنیاز از خواب اما وحشتش از بستر آینده و فرداست بانگ مادر خواهیش آویزه ای در گوش این دنیاست گفته اند افسانه ها از مهربانیهای مادر غمگساریهای مادر در بر گهواره ها شب زنده داریهای مادر لیک آن کودک ندارد هیچ باور ! + نوشته شده در یکشنبه بیست و پنجم تیر ۱۳۹۶ساعت 9:31 توسط او

گوغر و مکی آباد از قدیم الایام رابطه تنگاتنگی با هم داشته اند. این موضوع که گوغریها بعد از مهاجرت به سیرجان و تصمیم به شهر نشینی گزیدن مکی آباد را برای سکونت انتخاب کرده اند فقط به دوره ما مربوط نمی شود و من بارها خاطراتی از پدر خودم شنیده ام که در آنها متوجه حضور حتی پدربزرگانم یعنی پدر پدر و پدر مادرم در مکی آباد شده ام و خودم یادم است زمانی همراه پدرم به پایینهای مکی آباد رفته بودم و او خانه ای با دیوارهای خشت و گلی و قدیمی + نوشته شده در پنجشنبه دوم شهریور ۱۳۹۶ساعت 13:21 توسط اواریست گالوا |